Serhi Zjadan is wat mij betreft (en van wat ik heb kunnen lezen) de grootste contemporaine schrijver van Oekraïne. Naast auteur is hij ook muzikant, maar vooral soldaat, hij dient bij de 13de Brigade van de Nationale Grade. Eerder verschenen van hem de romans Het internaat en Vorosjylovhrad. Die las ik nog niet, maar met deze verhalen heeft hij mij volledig verwarmd en verkild.

Hij verwarmde me door de ongelooflijk schitterende stijl. Op elke bladzijde vind je zinnen die je in je geheugen wilt beitelen. Zo schrijft hij over een verlaten stad: 'geen stemmen, geen bewegingen, alsof alle voorbijgangers, alle stadsbewoners, groot en klein, zich achter de bomen hadden verstopt vooor een spelletje waar zij alleen weet van hadden', of: 'Zo zonder mensen leek de stad op een muziekkoffer waar het instrument uit was gehaald - ze lag er opengeklapt en nutteloos bij'.

En ik raakte verkild door het volkomen desolate dat onder alle verhalen ligt. Ze gaan over mensen in tijden van oorlog. Over twee bonken van jongens die achtergelaten mensen uit gevaarlijke gebieden moeten evacueren. Over hoe je een begrafenisdienst bijwoont van een overleden front-collega. Over terugkomen bij je geliefde nadat je verschrikkelijke dingen hebt meegemaakt.

Maar daarna raakte ik toch weer verwarmd door de wild om zich heen bloeiende menselijkheid waar deze dunne bundel van getuigt. Elk verhaal is een in feite een liefdesverhaal, maar wow, het verhaal dat heet Zij die je 's nachts warm zal houden. Koop dit boek om de onderwerpen, om Zjadans metaforen, om Zjadans eindzinnen, maar koop het op z'n minst vanwege dat ene weergaloze verhaal. Het is het mooiste dat ik in tijden las.